Nağılın mətni
Günlərin bir günü dovşan daşın üstündə oturmuşdu. Birdən başına bir qoz düşdü . Yaman ağrıtdı.
Dovşan təəccüblü şəkildə ətrafa baxdı. Ətrafda heç bir qoz ağacı görmədi. Fikirləşdi ki, yəqin göydən düşüb. Dovşan oradan uzaqlaşdı.
O, ayının yanına gəlib dedi:
- Ay Yastıdaban, xəbərin var, göydən qoz yağır?
-Ola bilməz!
-Doğru sözümdür. Biri də mənim başıma düşdü.
Ayı da meşədə gəzərkən Tülkü ilə rastlaşdı. Ayı bu xəbəri Tülküyə çatdırdı:
-Tülkü lələ ehtiyatlı ol! Dovşan deyir, göydən qoz yağır.
-Nə danışırsan? Elə şey olar?
-Mən də inanmırdım. Amma dovşan əminliklə belə deyir.
Tülkü də fikirləşdi ki, sincab bu xəbərə sevinəcək. Ona görə də, tez özünü Sincabın yanına yetirdi:
-Ay sincab, eşitmisən, göydən qoz yağır?
-Doğrudan?
-Hə, biri də dovşanın başına düşüb.
Sincab bu xəbərdən məmnun oldu. O, budaqdan-budağa tullanaraq qışqırmağa başladı:
-Göydən qoz yağır. Göydən qoz yağır…
Sincab birdən bir Qarğaya rast gəldi. Ona dedi:
-Qarğa qardaş, deyirlər göydən qoz yağır. Biri də Dovşanın başına düşüb.
-Ay axmaq o qozu mən atmışdım ki, daşa dəyib sınsın, ləpəsini yeyim. O da dovşanın başına dəydi. Qoz sınmadı, ancaq, deyəsən , dovşanın başı xarab oldu.
-Niyə başı xarab olsun?
-Heç göydən də, qoz yağar? Ya ağacdan düşmüş olar, ya da biri atmış olar.
